meeting in the blue fold unfolds as a space of resonance and continuation — a shared duration where gestures of care interweave across multiple practices and timelines.
meeting in the blue fold vindt plaats in een omgeving waar resonantie en continuïteit zich voegen in een gedeelde choreografie van liefdevolle gebaren van zorg die zich uitstrekken over meerdere tijdsporen en praktijken.
Friday 28 November 2025 and
Sunday 30 November 2025
Suns and Stars at Cavia, Amsterdam
Sunday 30 November 2025
Suns and Stars at Cavia, Amsterdam
meeting in the blue fold
Derek Jarman, Blue (1993). Photo: Courtesy of Basilisk Communications Limited.
Baha Görkem Yalım, Caravaggio (2025), Installation in the context of Open Studios, Rijksakademie van Beeldende Kunsten, Amsterdam. Photo: Courtesy of the artist.
meeting in the blue fold
Derek Jarman, Blue (1993). Photo: Courtesy of Basilisk Communications Limited.
Baha Görkem Yalım, Caravaggio (2025), Installation in the context of Open Studios, Rijksakademie van Beeldende Kunsten, Amsterdam. Photo: Courtesy of the artist.
It is a horizon where tenderness and persistence coexist; where care becomes a form of futurity, and queerness, not as an identity but as potential, gestures toward what is not yet here.[1] Within this field, Derek Jarman’s Blue (1993) offers a point of departure and return — a depth of resonance, a space that both affects and is affected, drawing the gestures of other works into relation while sustaining them in their becoming. Through Blue, the program listens for continuities and vibrations across different artistic temporalities: the flicker of flame, the echo of sound, the persistence of tenderness.
Blue (1993), 79’
by Derek Jarman
35mm film shown as high definition digital scan, colour and sound
Premiered at the Venice Biennale in June 1993, Blue is Derek Jarman’s final film — a 79-minute expanse of International Klein Blue that reimagines the possibilities of cinema. Drawing on his painterly background, Jarman discarded the multiplicity of moving images for a single, unbroken field of colour, offering a space of depth, resonance, and relational perception. Across this field, voices and sounds emerge: memories, letters, hospital notes, meditations on love and mortality, fragments of poetry, and the radical act of continued speech.
The voice of Jarman, accompanied by Tilda Swinton, Nigel Terry, and John Quentin, forms an architecture of care amid a time of stigmatisation, fear, and societal neglect. Blue is both a collective address and Jarman’s personal testimony: his lucid and unyielding voice transforms illness and exhaustion into sustained speech, a persistence that asserts presence and invites viewers into a shared space of resonance and attention.
Made as Jarman’s eyesight was failing due to cytomegalovirus and side effects from experimental AIDS treatments, Blue transforms vision into touch, turning cinema into listening. The monochrome becomes a space of invocation, where what appears as absence becomes a site of deep presence — a threshold where perception, voice, and care coincide. In doing so, Blue creates a shared horizon of attention in which tenderness, loyalty, and care coexist, offering a luminous threshold: an act of speaking and listening through the nearness of loss, and a testament to the enduring presence of love, attention, and community under conditions of disappearance.
Caravaggio (2025), 15’
by Baha Görkem Yalım
The new commission for meeting in the blue fold is Baha Görkem Yalım’s Caravaggio (2025) — a meditative, single-shot film that exists at the intersection of excess and austerity. Bearing the name of Jarman’s 1986 Caravaggio, yet sharing with Blue a field of resonance — aesthetic, affective, and alive — Görkem’s work is both homage and disguise, a film that presents itself as something it resists becoming.
Two burning candles hold the frame as the only sources of both light and presence. They flicker like breath, performing illumination and disappearance at once. If Görkem’s earlier spatial installation Caravaggio (presented at Rijksakademie Open Studios - Spring 2025) explored the “baroque fold”[2] and the wound(ed) machine — an aesthetic of forming and deforming that questioned how love and labour persist within institutional and infrastructural decay — this new work turns that inquiry inward. The film brings the baroque’s excess into dialogue with Blue’s restraint, holding both in suspension. The act of burning becomes a radical offering: a gift of endurance and intimacy, a light passed between bodies. A dialogue — tuned to the rhythm of voice, breath, and flame — threads through the scene, merging breath and fire into a single, trembling presence. In Görkem’s practice, the film as medium becomes a delicate instrument of love: a means to stay with woundedness without surrendering to it.
Root Time (2025), 15’
by Leon Filter
Also premiering within the program is Leon Filter’s new sound film, which listens to images, carrying the ghost of seeing. Developed along The Listening Group — a conversational and communal framework that attends to texts through listening — the piece turns reading into an act of entry: a way of approaching films through sound while keeping their images alive in another register.
Root Time unfolds as a quiet dérive, a walk home after the cinema, where fragments of memory and field recordings linger like blue flashes written into the retinal memory. Through anecdotal reflections — on the effort of keeping a plant from Jarman’s garden alive, on the way sounds recall the presence of light — the work returns to listen to images again. Here, listening is not the negation of vision but its transformation: an attention that gathers what trembles between language and silence, and resounds after the image fades. From this space of resonance, Root Time becomes a meditation on how cinema persists beyond its screen, how it lives on through the bodies that attend to it.
Reading group and hybrid continuation
The reading group within meeting in the blue fold moves alongside the screenings, offering a sustained practice of listening as relation — to language, to breath, to the vibrations between thought and affect, and to the moments when meaning hesitates and something new begins to emerge. The readings draw from writers such as Eve Kosofsky Sedgwick, Laura U. Marks, Fred Moten, Trinh T. Minh-ha, Etel Adnan, José Esteban Muñoz, and Michel Chion, among others, inviting participants to dwell in the possibilities that words open, to engage with text as a space of touch, reflection, and shared attention.
Interview with James Mackay
Before the screenings, an online conversation with James Mackay, Jarman’s longtime collaborator and producer, will appear on In the pause of a gesture there might be an echo.
Following the screenings at Filmhuis Cavia, a new sonic correspondence by Anastasija Pandilovska will continue these gestures of listening and resonance beyond the visible frame, allowing the blue fold to extend into the quiet attention of one’s own space and sustain the relational intimacy initiated in the readings.
___
1. This conceptual framing is indebted to José Esteban Muñoz and his Cruising Utopia: The Then and There of Queer Futurity (NYU Press, 2009), which understands queerness as a horizon of potentiality — a gesture toward what is not yet fully visible.
2. A concept developed by Gilles Deleuze, in The fold: Leibniz and the Baroque. (University of Minnesota Press, 1993).
Blue (1993), 79’
by Derek Jarman
35mm film shown as high definition digital scan, colour and sound
Premiered at the Venice Biennale in June 1993, Blue is Derek Jarman’s final film — a 79-minute expanse of International Klein Blue that reimagines the possibilities of cinema. Drawing on his painterly background, Jarman discarded the multiplicity of moving images for a single, unbroken field of colour, offering a space of depth, resonance, and relational perception. Across this field, voices and sounds emerge: memories, letters, hospital notes, meditations on love and mortality, fragments of poetry, and the radical act of continued speech.
The voice of Jarman, accompanied by Tilda Swinton, Nigel Terry, and John Quentin, forms an architecture of care amid a time of stigmatisation, fear, and societal neglect. Blue is both a collective address and Jarman’s personal testimony: his lucid and unyielding voice transforms illness and exhaustion into sustained speech, a persistence that asserts presence and invites viewers into a shared space of resonance and attention.
Made as Jarman’s eyesight was failing due to cytomegalovirus and side effects from experimental AIDS treatments, Blue transforms vision into touch, turning cinema into listening. The monochrome becomes a space of invocation, where what appears as absence becomes a site of deep presence — a threshold where perception, voice, and care coincide. In doing so, Blue creates a shared horizon of attention in which tenderness, loyalty, and care coexist, offering a luminous threshold: an act of speaking and listening through the nearness of loss, and a testament to the enduring presence of love, attention, and community under conditions of disappearance.
Caravaggio (2025), 15’
by Baha Görkem Yalım
The new commission for meeting in the blue fold is Baha Görkem Yalım’s Caravaggio (2025) — a meditative, single-shot film that exists at the intersection of excess and austerity. Bearing the name of Jarman’s 1986 Caravaggio, yet sharing with Blue a field of resonance — aesthetic, affective, and alive — Görkem’s work is both homage and disguise, a film that presents itself as something it resists becoming.
Two burning candles hold the frame as the only sources of both light and presence. They flicker like breath, performing illumination and disappearance at once. If Görkem’s earlier spatial installation Caravaggio (presented at Rijksakademie Open Studios - Spring 2025) explored the “baroque fold”[2] and the wound(ed) machine — an aesthetic of forming and deforming that questioned how love and labour persist within institutional and infrastructural decay — this new work turns that inquiry inward. The film brings the baroque’s excess into dialogue with Blue’s restraint, holding both in suspension. The act of burning becomes a radical offering: a gift of endurance and intimacy, a light passed between bodies. A dialogue — tuned to the rhythm of voice, breath, and flame — threads through the scene, merging breath and fire into a single, trembling presence. In Görkem’s practice, the film as medium becomes a delicate instrument of love: a means to stay with woundedness without surrendering to it.
Root Time (2025), 15’
by Leon Filter
Also premiering within the program is Leon Filter’s new sound film, which listens to images, carrying the ghost of seeing. Developed along The Listening Group — a conversational and communal framework that attends to texts through listening — the piece turns reading into an act of entry: a way of approaching films through sound while keeping their images alive in another register.
Root Time unfolds as a quiet dérive, a walk home after the cinema, where fragments of memory and field recordings linger like blue flashes written into the retinal memory. Through anecdotal reflections — on the effort of keeping a plant from Jarman’s garden alive, on the way sounds recall the presence of light — the work returns to listen to images again. Here, listening is not the negation of vision but its transformation: an attention that gathers what trembles between language and silence, and resounds after the image fades. From this space of resonance, Root Time becomes a meditation on how cinema persists beyond its screen, how it lives on through the bodies that attend to it.
Reading group and hybrid continuation
The reading group within meeting in the blue fold moves alongside the screenings, offering a sustained practice of listening as relation — to language, to breath, to the vibrations between thought and affect, and to the moments when meaning hesitates and something new begins to emerge. The readings draw from writers such as Eve Kosofsky Sedgwick, Laura U. Marks, Fred Moten, Trinh T. Minh-ha, Etel Adnan, José Esteban Muñoz, and Michel Chion, among others, inviting participants to dwell in the possibilities that words open, to engage with text as a space of touch, reflection, and shared attention.
Interview with James Mackay
Before the screenings, an online conversation with James Mackay, Jarman’s longtime collaborator and producer, will appear on In the pause of a gesture there might be an echo.
Following the screenings at Filmhuis Cavia, a new sonic correspondence by Anastasija Pandilovska will continue these gestures of listening and resonance beyond the visible frame, allowing the blue fold to extend into the quiet attention of one’s own space and sustain the relational intimacy initiated in the readings.
___
1. This conceptual framing is indebted to José Esteban Muñoz and his Cruising Utopia: The Then and There of Queer Futurity (NYU Press, 2009), which understands queerness as a horizon of potentiality — a gesture toward what is not yet fully visible.
2. A concept developed by Gilles Deleuze, in The fold: Leibniz and the Baroque. (University of Minnesota Press, 1993).
Het schetst een toekomst waar tederheid en volharding eenzelfde ruimte delen; waar zorg een praktijk in voortdurende wording is; en waar queerness — niet als identiteit, maar als potentie — dat benoemt wat nog niet aanwezig is.[1] In dit landschap is Derek Jarmans Blue (1993) zowel het moment van vertrek als van terugkeer: een galmend diep, een ruimte die raakt en wordt geraakt, waar de gebaren van de andere werken ingezogen en tegelijkertijd gedragen worden in hun voortdurende wording. Via Blue richt het programma zich op de samenhang en vibraties van verschillende artistieke episodes — het flakkeren van een vlam, de echo van geluid, een onuitputtelijke bron van tederheid.
Blue (1993), 79’
Derek Jarman
35mm-film, vertoond als high-definition digitale scan, kleur en geluid
Derek Jarmans Blue ging in juni 1993 in première op de Biënnale van Venetië en vormt het sluitstuk van zijn filmische oeuvre. De film — een 79 minuten durende golf van International Klein Blue — herdefinieert het cinematografische medium, omdat de schilder Jarman de snelle opeenvolging van beelden — die de illusie van beweging oproept — heeft vervangen voor één enkel, rimpelloos kleurveld: een ruimte voor diepe concentratie, resonantie en relationele waarneming.
Uit dit monochroom ontsnappen stemmen en geluiden: herinneringen, brieven, poëtische fragmenten, ziekenhuisnotities en bespiegelingen over liefde en sterfelijkheid in een radicaal onophoudelijke stroom van woorden. De stemmen van Derek Jarman, Tilda Swinton, Nigel Terry en John Quentin vormen samen een compositie van zorg en aandacht, die een eerste uitvoering beleefde in een tijd en omgeving getekend door stigmatisering, angst en maatschappelijke onverschilligheid.
Blue is zowel een collectieve oproep als een persoonlijke getuigenis. Jarmans heldere en onverzettelijke stem transformeert ziekte en uitputting in een vastberaden aanwezigheid. Zijn voortdurende proclamatie eist aanwezigheid op en nodigt de toeschouwer uit om de gedeelde ruimte van resonantie en aandacht te betreden.
Terwijl zijn gezichtsvermogen verslechtert door het cytomegalovirus en de bijwerkingen van experimentele aidsbehandelingen, verschuift Jarmans Blue van kijken naar beroeren, van cinema naar luisteren. Het monochroom wordt een ruimte van evocatie, van bodemloze nabijheid, waar dat wat afwezig is verschijnt. In deze ruimte openbaart zich een liminaal moment van zorgzaamheid, tederheid en trouw: een testimonium van blijvende liefde en gemeenschapszin. Blue kondigt verlichting aan in tijden van beproeving en ontbering.
Caravaggio (2025), 15’
Baha Görkem Yalım
Voor meeting in the blue fold ontwikkelde Baha Görkem Yalım Caravaggio (2025) — een meditatieve film, bewegend tussen overdaad en soberheid. De titel verwijst naar Jarmans Caravaggio uit 1986, maar deelt met Blue een veld van resonantie — esthetisch, affectief en levend. Görkems single shot film is zowel een eerbetoon als een vermomming: een film die zich toont als iets dat het weigert te zijn. Twee brandende kaarsen, die tegelijkertijd de enige aanwezigen en de lichtbronnen zijn, vullen het beeld. Ze flakkeren als door adem geraakt en belichamen zowel verlichting als verlies. Waar Görkems eerdere installatie Caravaggio (gepresenteerd tijdens de Rijksakademie Open Studios – 2025) de ”baroque fold”[2] en de gewonde machine die ook wonden maakt onderzocht — een esthetiek van vormen en vervormen die bevraagt hoe liefde en arbeid voortleven binnen institutioneel en infrastructureel verval — keert dit nieuwe werk die vraag naar binnen. De film brengt de barokke overdaad in dialoog met de ingetogenheid van Blue, en houdt beiden in een toestand van surseance. Het branden zelf is een radicaal offer, een geschenk gevormd door volharding en intimiteit, een licht dat wordt doorgegeven. Een dialoog — afgestemd op het ritme van adem, stem en vlam — trekt door de scène, waarin alles samensmelt tot één trilling van aanwezigheid. In Görkems handen wordt cinema een fijngevoelig instrument van liefde: een middel om bij de kwetsuur te blijven, zonder eraan ten onder te gaan.
Root Time (2025), 15’
Leon Filter
Ook in première gaat Root Time, Leon Filters nieuwe geluidsfilm die naar beelden luistert. Ontwikkeld in samenhang met The Listening Group — een conversatie- en gemeenschapsvorm die teksten benadert via de praktijk van het luisteren — leest en verstaat Root Time film via geluid, terwijl de beelden elders blijven voortleven. Root Time ontvouwt zich als een kalme dérive, een wandeling huiswaarts na de film, terwijl flarden van herinneringen en omgevingsgeluiden af en toe opflikkeren als blauwe flitsen. Via anekdotische reflecties over de volhardende pogingen om een gekregen plant uit Jarmans tuin in leven te houden; over hoe geluid de aanwezigheid van licht kan oproepen, keert het werk terug om opnieuw naar beelden te luisteren. In Root Time is luisteren geen ontkenning van zien, maar een transformatie ervan: een vorm van aandacht die dat wat trilt tussen taal en stilte, en dat wat nagalmt als het beeld verdwenen is, opvangt. Vanuit dit veld van resonantie is Root Time een meditatie, een reflectie op hoe cinema voortduurt voorbij het scherm, hoe het blijft leven in de lichamen die zich eraan hebben blootgesteld.
Reading group en hybride voortzetting
De reading group tijdens meeting in the blue fold beweegt mee met de getoonde (geluids)films en biedt een voortzetting van de praktijk van luisteren als samenzijn — via taal, adem, en de trillingen tussen denken en beleven, de momenten waarop betekenis aarzelt en iets nieuws begint te ontstaan. De readings zijn ontleend aan teksten van schrijvers als Eve Kosofsky Sedgwick, Laura U. Marks, Fred Moten, Trinh T. Minh-ha, Etel Adnan, José Esteban Muñoz en Michel Chion, en nodigen deelnemers uit om stil te blijven in de ruimte die woorden openen — om tekst te benaderen als een ruimte voor reflectie, tastend onderzoek en gedeelde aandacht.
Interview met James Mackay
Voorafgaand aan de avond en middag in Filmhuis Cavia verschijnt online een gesprek met James Mackay — Jarmans bondgenoot, samenwerkingspartner en producent — op In the pause of a gesture there might be an echo.
Na het programma bij Filmhuis Cavia zal een nieuwe akoestische correspondentie van Anastasija Pandilovska deze gebaren van luisteren en resonantie voortzetten voorbij het zichtbare kader, zodat de blue fold zich kan uitbreiden in de stille aandacht van ieders eigen ruimte, en de relationele intimiteit van de readings verder wordt gedragen.
___
1. Dit conceptuele kader is schatplichtig aan José Esteban Muñoz en zijn Cruising Utopia: The Then and There of Queer Futurity (NYU Press, 2009), waarin queerness wordt begrepen als een horizon van potentie — een gebaar naar dat wat nog niet volledig zichtbaar is.
2. Een concept van Gilles Deleuze, uit The fold: Leibniz and the Baroque. (University of Minnesota Press, 1993).
Blue (1993), 79’
Derek Jarman
35mm-film, vertoond als high-definition digitale scan, kleur en geluid
Derek Jarmans Blue ging in juni 1993 in première op de Biënnale van Venetië en vormt het sluitstuk van zijn filmische oeuvre. De film — een 79 minuten durende golf van International Klein Blue — herdefinieert het cinematografische medium, omdat de schilder Jarman de snelle opeenvolging van beelden — die de illusie van beweging oproept — heeft vervangen voor één enkel, rimpelloos kleurveld: een ruimte voor diepe concentratie, resonantie en relationele waarneming.
Uit dit monochroom ontsnappen stemmen en geluiden: herinneringen, brieven, poëtische fragmenten, ziekenhuisnotities en bespiegelingen over liefde en sterfelijkheid in een radicaal onophoudelijke stroom van woorden. De stemmen van Derek Jarman, Tilda Swinton, Nigel Terry en John Quentin vormen samen een compositie van zorg en aandacht, die een eerste uitvoering beleefde in een tijd en omgeving getekend door stigmatisering, angst en maatschappelijke onverschilligheid.
Blue is zowel een collectieve oproep als een persoonlijke getuigenis. Jarmans heldere en onverzettelijke stem transformeert ziekte en uitputting in een vastberaden aanwezigheid. Zijn voortdurende proclamatie eist aanwezigheid op en nodigt de toeschouwer uit om de gedeelde ruimte van resonantie en aandacht te betreden.
Terwijl zijn gezichtsvermogen verslechtert door het cytomegalovirus en de bijwerkingen van experimentele aidsbehandelingen, verschuift Jarmans Blue van kijken naar beroeren, van cinema naar luisteren. Het monochroom wordt een ruimte van evocatie, van bodemloze nabijheid, waar dat wat afwezig is verschijnt. In deze ruimte openbaart zich een liminaal moment van zorgzaamheid, tederheid en trouw: een testimonium van blijvende liefde en gemeenschapszin. Blue kondigt verlichting aan in tijden van beproeving en ontbering.
Caravaggio (2025), 15’
Baha Görkem Yalım
Voor meeting in the blue fold ontwikkelde Baha Görkem Yalım Caravaggio (2025) — een meditatieve film, bewegend tussen overdaad en soberheid. De titel verwijst naar Jarmans Caravaggio uit 1986, maar deelt met Blue een veld van resonantie — esthetisch, affectief en levend. Görkems single shot film is zowel een eerbetoon als een vermomming: een film die zich toont als iets dat het weigert te zijn. Twee brandende kaarsen, die tegelijkertijd de enige aanwezigen en de lichtbronnen zijn, vullen het beeld. Ze flakkeren als door adem geraakt en belichamen zowel verlichting als verlies. Waar Görkems eerdere installatie Caravaggio (gepresenteerd tijdens de Rijksakademie Open Studios – 2025) de ”baroque fold”[2] en de gewonde machine die ook wonden maakt onderzocht — een esthetiek van vormen en vervormen die bevraagt hoe liefde en arbeid voortleven binnen institutioneel en infrastructureel verval — keert dit nieuwe werk die vraag naar binnen. De film brengt de barokke overdaad in dialoog met de ingetogenheid van Blue, en houdt beiden in een toestand van surseance. Het branden zelf is een radicaal offer, een geschenk gevormd door volharding en intimiteit, een licht dat wordt doorgegeven. Een dialoog — afgestemd op het ritme van adem, stem en vlam — trekt door de scène, waarin alles samensmelt tot één trilling van aanwezigheid. In Görkems handen wordt cinema een fijngevoelig instrument van liefde: een middel om bij de kwetsuur te blijven, zonder eraan ten onder te gaan.
Root Time (2025), 15’
Leon Filter
Ook in première gaat Root Time, Leon Filters nieuwe geluidsfilm die naar beelden luistert. Ontwikkeld in samenhang met The Listening Group — een conversatie- en gemeenschapsvorm die teksten benadert via de praktijk van het luisteren — leest en verstaat Root Time film via geluid, terwijl de beelden elders blijven voortleven. Root Time ontvouwt zich als een kalme dérive, een wandeling huiswaarts na de film, terwijl flarden van herinneringen en omgevingsgeluiden af en toe opflikkeren als blauwe flitsen. Via anekdotische reflecties over de volhardende pogingen om een gekregen plant uit Jarmans tuin in leven te houden; over hoe geluid de aanwezigheid van licht kan oproepen, keert het werk terug om opnieuw naar beelden te luisteren. In Root Time is luisteren geen ontkenning van zien, maar een transformatie ervan: een vorm van aandacht die dat wat trilt tussen taal en stilte, en dat wat nagalmt als het beeld verdwenen is, opvangt. Vanuit dit veld van resonantie is Root Time een meditatie, een reflectie op hoe cinema voortduurt voorbij het scherm, hoe het blijft leven in de lichamen die zich eraan hebben blootgesteld.
Reading group en hybride voortzetting
De reading group tijdens meeting in the blue fold beweegt mee met de getoonde (geluids)films en biedt een voortzetting van de praktijk van luisteren als samenzijn — via taal, adem, en de trillingen tussen denken en beleven, de momenten waarop betekenis aarzelt en iets nieuws begint te ontstaan. De readings zijn ontleend aan teksten van schrijvers als Eve Kosofsky Sedgwick, Laura U. Marks, Fred Moten, Trinh T. Minh-ha, Etel Adnan, José Esteban Muñoz en Michel Chion, en nodigen deelnemers uit om stil te blijven in de ruimte die woorden openen — om tekst te benaderen als een ruimte voor reflectie, tastend onderzoek en gedeelde aandacht.
Interview met James Mackay
Voorafgaand aan de avond en middag in Filmhuis Cavia verschijnt online een gesprek met James Mackay — Jarmans bondgenoot, samenwerkingspartner en producent — op In the pause of a gesture there might be an echo.
Na het programma bij Filmhuis Cavia zal een nieuwe akoestische correspondentie van Anastasija Pandilovska deze gebaren van luisteren en resonantie voortzetten voorbij het zichtbare kader, zodat de blue fold zich kan uitbreiden in de stille aandacht van ieders eigen ruimte, en de relationele intimiteit van de readings verder wordt gedragen.
___
1. Dit conceptuele kader is schatplichtig aan José Esteban Muñoz en zijn Cruising Utopia: The Then and There of Queer Futurity (NYU Press, 2009), waarin queerness wordt begrepen als een horizon van potentie — een gebaar naar dat wat nog niet volledig zichtbaar is.
2. Een concept van Gilles Deleuze, uit The fold: Leibniz and the Baroque. (University of Minnesota Press, 1993).
Friday 28 November 2025
doors open at 19:00, program starts at 19:30
Sunday 30 November 2025
doors open at 13:30, program starts at 14:00
Filmhuis Cavia, Van Hallstraat 52-I,
1051 CJ Amsterdam
Entrance: €5 / Free with Cineville card
RSVP: As the cinema has limited seating, we kindly invite you to reserve a place in advance by registering via anastasija@sunsandstars.nl
doors open at 19:00, program starts at 19:30
Sunday 30 November 2025
doors open at 13:30, program starts at 14:00
Filmhuis Cavia, Van Hallstraat 52-I,
1051 CJ Amsterdam
Entrance: €5 / Free with Cineville card
RSVP: As the cinema has limited seating, we kindly invite you to reserve a place in advance by registering via anastasija@sunsandstars.nl
meeting in the blue fold program
Friday 28 November 2025 — doors open at 19:00, program starts at 19:30 Introduction words by Anastasija Pandilovska
Caravaggio (2025) 15’ by Baha Görkem Yalım
Root Time (2025) 15’ by Leon Filter
Blue (1993) 79’ by Derek Jarman
Q&A
Sunday 30 November 2025 — doors open at 13:30, program starts at 14:00
Root Time (2025) 15’ by Leon Filter
Caravaggio (2025) 15’ by Baha Görkem Yalım
reading in the blue fold, reading group developed as part of the program
Blue (1993) 79’ by Derek Jarman
Note: The screenings are not listed chronologically, inviting to experience the program in its entirety.
Venue: Filmhuis Cavia, Van Hallstraat 52-I, 1051 CJ Amsterdam
Entry: €5 / Free with Cineville card
RSVP: As the cinema has limited seating, we kindly invite you to reserve a place in advance by registering via anastasija@sunsandstars.nl
Friday 28 November 2025 — doors open at 19:00, program starts at 19:30 Introduction words by Anastasija Pandilovska
Caravaggio (2025) 15’ by Baha Görkem Yalım
Root Time (2025) 15’ by Leon Filter
Blue (1993) 79’ by Derek Jarman
Q&A
Sunday 30 November 2025 — doors open at 13:30, program starts at 14:00
Root Time (2025) 15’ by Leon Filter
Caravaggio (2025) 15’ by Baha Görkem Yalım
reading in the blue fold, reading group developed as part of the program
Blue (1993) 79’ by Derek Jarman
Note: The screenings are not listed chronologically, inviting to experience the program in its entirety.
Venue: Filmhuis Cavia, Van Hallstraat 52-I, 1051 CJ Amsterdam
Entry: €5 / Free with Cineville card
RSVP: As the cinema has limited seating, we kindly invite you to reserve a place in advance by registering via anastasija@sunsandstars.nl
meeting in the blue fold – programma
Vrijdag 28 november 2025 — deuren open 19:00, programma start 19:30
Inleidende woorden door Anastasija Pandilovska
Caravaggio (2025) 15’ door Baha Görkem Yalım
Root Time (2025) 15’ door Leon Filter
Blue (1993) 79’ door Derek Jarman
Q&A
Zondag 30 november 2025 — deuren open 13:30, programma start 14:00
Root Time (2025) 15’ door Leon Filter
Caravaggio (2025) 15’ door Baha Görkem Yalım
Reading in the blue fold – reading group ontwikkeld als onderdeel van het programma
Blue (1993) 79’ door Derek Jarman
Let op: de vertoningen worden niet chronologisch gepresenteerd. Dit is een uitnodiging om het programma als geheel te ervaren.
Locatie: Filmhuis Cavia, Van Hallstraat 52-I, 1051 CJ Amsterdam
Entree: €5 / gratis met Cinevillepas
RSVP: Omdat de zaal beperkte zitplaatsen heeft, vragen we vriendelijk om vooraf te reserveren via anastasija@sunsandstars.nl
Vrijdag 28 november 2025 — deuren open 19:00, programma start 19:30
Inleidende woorden door Anastasija Pandilovska
Caravaggio (2025) 15’ door Baha Görkem Yalım
Root Time (2025) 15’ door Leon Filter
Blue (1993) 79’ door Derek Jarman
Q&A
Zondag 30 november 2025 — deuren open 13:30, programma start 14:00
Root Time (2025) 15’ door Leon Filter
Caravaggio (2025) 15’ door Baha Görkem Yalım
Reading in the blue fold – reading group ontwikkeld als onderdeel van het programma
Blue (1993) 79’ door Derek Jarman
Let op: de vertoningen worden niet chronologisch gepresenteerd. Dit is een uitnodiging om het programma als geheel te ervaren.
Locatie: Filmhuis Cavia, Van Hallstraat 52-I, 1051 CJ Amsterdam
Entree: €5 / gratis met Cinevillepas
RSVP: Omdat de zaal beperkte zitplaatsen heeft, vragen we vriendelijk om vooraf te reserveren via anastasija@sunsandstars.nl
Made possible with the kind support of:
